Ik was zes jaar toen mijn vader overleed. Mijn zusjes waren nog jong, de jongste nog een baby.

We groeiden op zonder vader, ieder met een eigen beleving van verlies. Later maakte ook mijn eigen gezin het plotselinge overlijden van hun vader mee. Zeker bij jongeren zie je dan vaak dat rouw wordt uitgesteld, omdat het leven ondertussen doorgaat.

​

In de jaren daarna heb ik mij verder verdiept met opleidingen in contextuele therapie, EMDR, hooggevoeligheid met een sterke wil en de invloed van psychische problematiek binnen relaties en gezinnen. Hierdoor kon ik steeds breder en systemischer werken, soms met hele families.

Vanaf 2016 werkte ik in opdracht van de regio Hart van Brabant binnen de jeugdhulp.

Samen met betrokken collega’s heb ik jarenlang veel gezinnen mogen begeleiden.

​

Na het uitvallen door Post Covid kwam ik zelf in een intensieve zoektocht naar herstel terecht.

Via NEI ervoer ik een doorbraak die leidde tot herstel. Deze ervaring bracht mij ertoe de opleiding

tot NEI-coach te volgen.

​

Vandaag werk ik opnieuw met mensen, via NEI-sessies. Minder intensief dan voorheen — ik ben inmiddels gepensioneerd — maar met dezelfde aandacht, betrokkenheid en liefde voor het vak.